Þegar byrjað er á nýju verkefni (þarf ekki endilega að vera það fyrsta sem gert er) eiga nemendur, einir eða í litlum hópum, að skrá niður allt sem þeir vita um það efni sem er verið að taka fyrir. Þetta hjálpar þeim að gera sér grein fyrir þekkingu sinni á efninu. Þeir eiga líka að skrá niður hvað þeir vilja vita meira um efnið. Spurningar þeirra eru skráðar niður jafnóðum og mikilvægt er að nemendur fái góðan tíma til að velta fyrir sér og skrá niður spurningar.
Næst byrja nemendur með aðstoð kennara að svara þessum spurningum.
Sumir kennarar bæta við spurningunni: ,,Hvar finnum við svörin?" Þessi spurning getur falið í í sér að nemendur skrifi niður áætlun um hvernig þeir ætli að leita svars. Þeir geta leitað á bókasafni, á netinu, í námsbókum og bókum sem kennarinn kemur með.

Kosturinn við þessi vinnubrögð er að nemendur geta unnið á sínum forsendum og eftir sínum áhuga. Spurningar þeirra auka forvitni og löngun þeirra til að vita meira um efnið og er hvatning til frekara náms. Þegar nemendur hafa fundið svör við spurningum sínum þá miðla þeir til annara því sem þeir hafa komist að í sinni rannsóknarvinnu.

Spurningin ,,Hvað höfum við lært? er svo rædd í lokin og þá er borið saman það sem nemendur vissu í upphafi og það sem þeir vita í lok verkefnisins. Þá gefst nemendum kostur á að skoða fyrri kunnáttu sína og bera það saman við það sem þeir lærðu af verkefninu og hvort þekking þeirri hafi aukist eða breyst. Þessi aðferð hjálpar nemendum að horfa á verkefnin sem spennandi, áhugaverð og forvitnileg
leið að nýrri vitneskju, frekar en staðlað verkefni, þar sem allir eru að gera það sama, fyrir kennarann.