Þessi hugmynd snýst um jafningjamat.

PEEL-kennari sat uppi með búnka af smásögum eftir nemendur og hann ákvað, í stað þess að fara yfir þær allar og gefa umsagnir, að láta nemendur bekkjarins meta sögurnar.

Hann las sögurnar, hver á eftir annarri, og lét nemendur gefa sögunum einkunn eftir ákveðnum einkunnaskala. Síðan þurftu nemendur að skrifa umsögn og rökstyðja hverja einkunn.

Reynsla kennarans sýndi að nemendur lásu frekar umsögn frá samnemendum sínum heldur en kennaranum. Einnig benti hann á að betra væri að skipta nemendum í hópa þannig að allir þyrftu ekki að meta allar sögurnar.

Niðurstaðan varð einnig sú að eftir að nemendur heyrðu allar sögurnar og sáu hversu líkar þær voru þá báðu sumir um tækifæri til að breyta sögunni sinni eða gera nýja sögu. Þeir vildu ekki að sagan þeirra væri eins og allar hinar.